websitetemplate.org
Muzeum Techniki, Przemysłu i Rzemiosła
MTPiR w Częstochowie  (podstawowe informacje) > Dzieje nauki i techniki w regionie > Pamięć o zarządcach i administratorach

 

Pamięć o zarządcach i administratorach


Częstoch
- słowiańskie imię legendarnego założyciela osady nad Wartą w czasach wczesnego średniowiecza.

Abel Biel - rycerz herbu Ostoja, rejestrowany przez źródła historyczne w przedziale lat 1373-1414. Był on twórcą dużego kompleksu dóbr ziemskich w okolicach Częstochowy. Zbudował swoją rezydencję w postaci zamku obronnego w Błesznie. W 1373 roku nabył wieś Kakawę w ziemi wieluńskiej, po 1386 r. pozyskał wieś Białą Małą, a w 1405 r. wieś Białą Wielką. Przed śmiercią pozostawił swoim dzieciom majątek obejmujący wsie: Błeszno, Wrzosowa, Biała Mała i Biała Wielka, Wielkowiecko, Kamyk, Libidza, młyn Mierzanów i dąbrowę Stare Borowno. Abel Biel uzyskał wysoką pozycję w aparacie urzędniczym księcia Władysława Opolczyka. Ponieważ jako rycerz doskonale opanował rzemiosło wojenne, to powierzono mu funkcję burgrabiego zamkowego w Wieluniu (1377), a później starosty na zamku w Krzepicach (1390). Po wstąpieniu na tron nowego króla Władysława Jagiełły zmienił swą orientację polityczną z Władysława Opolczyka, przez co zachował swoje dobra, a ponadto zdobywając przychylność władcy otrzymał przed rokiem 1414 urząd podkomorzego wieluńskiego [1].
Henryk Biel (przypuszczalnie brat Abla Biela) będąc w 1382 r. plebanem w Starej Częstochowie zrezygnował z koscioła NMP na rzecz sprowadzonego z Węgier zakonu paulinów. Jednocześnie pozostał plebanem parafii przeniesionej do Nowej Częstochowy. Był on współpatronem powstającej świątyni i darowizn na jej uposażenie w postaci wsi Kawodrza i Rybna->Żarnowa->Stradom. W latach 1387-1424 sprawował godność kanonika gnieźnieńskiego [1].

Władysław Opolczyk (ur. pomiędzy 1326 a 1332 - zm. 18 maja 1401 w Opolu) – książę opolski, lennik czeski, palatyn węgierski, wielkorządca Rusi Halickiej i Polski, książę dobrzyński i kujawski. Po śmierci ojca - piastowskiego księcia opolskiego Bolka II w 1356 r., Władysław został władcą niewielkiego księstwa opolskiego poddanego zwierzchnictwu czeskiemu.
Wielką karierę polityczną Opolczyk rozpoczął w połowie lat sześćdziesiątych XIV w. wiążąc swoją fortunę z dworem króla węgierskiego Ludwika. Król zdecydował się mianować Władysława palatynem, co uczyniło księcia opolskiego najważniejszym po królu człowiekiem w państwie.
Władysław  brał udział w wyprawach wojennych, m.in. na Bułgarię w 1368 r. Za swe dokonania polityczne otrzymał w dzierżawę ziemię wieluńską (z opolem mstowskim). W 1371 r. Władysław stanął na czele wyprawy zbrojnej skierowanej przeciwko Luksemburgom. W październiku 1372 r. został pozbawiony urzędu palatyna, co mu zrekompensowano przez uczynienie namiestnikiem na Rusi Halickiej. W 1378 r. w związku z  pogromem Węgrów w Krakowie Ludwik odwołał Opolczyka z Rusi i mianował go wielkorządcą Polski. Na stanowisku tym Władysław nie wytrwał zbyt długo.
Jako odszkodowanie za nie zrealizowane ambicje Opolczyk otrzymał od władcy węgierskiego ziemię dobrzyńską, oraz część Kujaw z Bydgoszczą, Inowrocławiem i Gniewkowem. Otrzymane terytoria leżały nad granicą z zakonem krzyżackim, z którym książę opolski wszedł wkrótce w bliskie kontakty. Obejmując księstwa na Kujawach Władysław wdarł się w spór o finanse z biskupem płockim Dobiesławem Sówką, co spowodowało nawet obłożenie księcia klątwą kościelną, uchyloną rok później przez arcybiskupa gnieźnieńskiego. Jedną z form zadośćuczynienia Władysława była fundacja klasztoru paulinów na Jasnej Górze w Częstochowie, do którego sprowadzono z ruskiego Bełza słynący już z cudowności obraz Matki Bożej. W 1382 r. książę sprowadził na Jasną Górę pierwszych paulinów i nadał im liczne dobra.
Wcześniej, bo 10 września 1382 r. umarł jego protektor Ludwik Węgierski. Władysław wystąpił ze swoją własną kandydaturą do korony królewskiej. Wkrótce zdał sobie jednak sprawę ze swojej niepopularności wśród polskich możnych. Władysław Opolczyk niechętnie odnosił się do nowo wybranego króla Władysława Jagiełły.  Do ostatecznego zerwania między Opolczykiem a Jagiełłą doszło w 1388 r., kiedy w związku z odebraniem przez króla Polski Bydgoszczy (należącej do dzierżaw Władysława)  doszło do próby zamachu stanu i opanowania grodu wawelskiego. Pokonany i wzięty do niewoli przez starostę generalnego Sędziwoja z Szubina Opolczyk został zmuszony do tymczasowej rezygnacji ze swoich zamiarów. Do kolejnych zadrażnień z królem polskim doszło w maju 1391 r., kiedy Władysław zastawił Krzyżakom zamek w Złotorii. Zdając sobie sprawę z niebezpieczeństwa posiadania przez Opolczyka dzierżaw u granic z Krzyżakami, król wydał rozkaz pozbawienia go lenn na terytorium Polski. Krnąbrny Piastowicz jednak nie rezygnował sprzedając w 1393 r. swoje prawa do ziemi dobrzyńskiej Krzyżakom. Próbował też zachęcić wielkiego mistrza krzyżackiego Konrada Wallenroda do planu rozbioru Polski pomiędzy zakon, Węgry i Czechy.
Wojna przerywana rozejmami (m.in. w Nowym Korczynie 26 lipca 1393 r.) zakończyła się ostatecznie w 1396 r. kiedy wojska królewskie zdecydowały się na rajd na śląskie dzierżawy Opolczyka. Wobec zdobycia przez Polaków Strzelec Opolskich i pojawienia się armii królewskiej 6 sierpnia pod Opolem bratankowie Władysława zdecydowali się zawrzeć pokój, w którym zobowiązali się przypilnować starzejącego się księcia. Od tej pory ster rządów w księstwie opolskim praktycznie przejęli młodzi Bolkowicze usuwając Władysława na drugi plan.

O. Augustyn (imię nadane na chrzcie Klemens) Kordecki (ur. 16 listopada 1603 w Iwanowicach koło Kalisza, zm. 20 marca 1673 w Wieruszowie) – przeor klasztoru paulinów i dowódca obrony twierdzy na Jasnej Górze.
Młody Klemens naukę rozpoczął w 1615 w miejscowej szkole parafialnej. W latach 1624-1628 studiował filozofię w kolegium jezuickim w Kaliszu, a 1628-1633 teologię w kolegium jezuickim w Poznaniu. W 1633 roku wstąpił do zakonu paulinów i przyjął imię zakonne August. Lata 1633 - 1673 o. Augustyn spędził w zakonie paulinów. Dwukrotnie był obrany przeorem w Wieluniu, następnie w Wielgomłynach i Oporowie. Od 1647 r. do maja 1650 r. był przeorem klasztoru paulińskiego w Pińczowie. Sześciokrotnie wybierano go przeorem sanktuarium jasnogórskiego, a trzy razy prowincjałem polskiej prowincji. Dwukrotnie był wikariuszem generalnym zakonu i cztery razy członkiem definitorium polskiej prowincji paulinów.
Podczas potopu szwedzkiego (1655) za cel postawił sobie uchronienie Jasnej Góry przed rabunkami i dewastacją ze strony wojsk szwedzkich. W tym celu ukrył Cudowny Obraz, a w kaplicy umieścił jego kopię. Wysłał do króla Karola X Gustawa list, w którym zgadzał się poddać twierdzę w zamian za gwarancję nienaruszalności sanktuarium. Kiedy jej nie otrzymał, zdecydował się zbrojnie bronić Jasnej Góry. Dowodził obroną twierdzy jasnogórskiej przez cały okres oblężenia od 18 listopada do 27 grudnia 1655 roku. Dzieje oblężenia przedstawił w pamiętniku datowanym na 1655 r., a na jego podstawie w 1658 r. napisał Nową Gigantomachię - beletrystyczny utwór o obronie częstochowskiego sanktuarium.
W latach 1657, 1660-1661 Augustyn Kordecki był prowincjałem paulinów w Polsce i na Śląsku. W 1673 r. podczas wizytacji klasztoru w Wieruszowie zasłabł na serce. Zmarł w otoczeniu modlących się współbraci zakonnych 20 marca 1673 roku. Cztery dni później został pochowany na Jasnej Górze w podziemiach kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej. Obecnie urna z prochami o. Augustyna znajduje się w drugiej części kaplicy Matki Bożej, w bocznej ścianie, za szkłem.

Kazimierz (Michał, Wacław, Wiktor) Pułaski herbu Ślepowron (ur. 4 marca 1745 w Warszawie) – jeden z dowódców i marszałek konfederacji barskiej, generał i bohater wojny o niepodległość USA. Nazywany "ojcem amerykańskiej kawalerii".
Był synem starosty wareckiego Józefa Pułaskiego. W 1764 podpisał elekcję Stanisława Augusta Poniatowskiego. Wtajemniczony w przygotowania do konfederacji barskiej, zbroił oddziały na Podolu i Wołyniu. 29 lutego 1768 podpisał akt założenia Konfederacji Barskiej. W latach 1768-1772 był jednym z jej dowódców, został marszałkiem ziemi łomżyńskiej. Przez 2 tygodnie w 1768 bronił się w warownym klasztorze w Berdyczowie przed atakami armii rosyjskiej. Skapitulował, został wypuszczony po przyrzeczeniu porzucenia konfederacji. Już niedługo jednak ogłosił, że został do tego zmuszony siłą i będzie walczyć do ostatniej kropli krwi. Dowodził z ojcem Józefem Pułaskim w Bitwie pod Orzechowem stoczonej 3 listopada 1768 roku przeciw armii rosyjskiej pod dowództwem Aleksandra Suworowa.
W 1769 bronił Okopów Świętej Trójcy przed przeważającą armią rosyjską, następnie przeszedł do Turcji, a potem na Podole. Gdy przybył z Podola pod Barwinek, 7 kwietnia 1769 roku, skoncentrowały się tam siły konfederackie; ks.Jerzego Marcina Lubomirskiego, niefortunnego obrońcy Krakowa. K. Pułaski (24 lata) był czołowym dowódcą wojskowym Konfederacji. Prowadził zaciągi i zorganizował pod Barwinkiem, jeden z największych obozów konfederackich. Lubomirski powierzył Pułaskiemu funkcję regimentarza krakowsko - sanockiego i sandomierskiego. W Barwinku sygnowany był uniwersał nazwany imieniem Pułaskiego, wzywający pod broń szlachtę Podkarpacia. Stąd też w kwietniu 1769 r., wybrał się przeciw rosyjskim oddziałom Jelczaninowa do bitwy pod Iwlą. Pułaski z tego miejsca wyruszył w wielki rajd kawaleryjski na Podlasie i Litwę, w czasie którego pod Włodawą poległ jego brat Franciszek Ksawery Pułaski.
W dniu 6 kwietnia 1769 koło Krosna, miała miejsce bitwa konfederatów barskich z Rosjanami, w której Pułaski został ranny. Wkrótce przebił się ze swoim odziałem na Litwę i Ruś, wzniecając tam powstanie antyrosyjskie. Wsławił się między innymi, brawurową obroną Jasnej Góry przed wojskami rosyjskimi gen. Iwana Drewicza i królewskimi (od 31 grudnia 1770 do 14 stycznia 1771). Ulegając wpływom politycznym podjął się na rozkaz Generalności zorganizowania porwania króla, Stanisława Augusta Poniatowskiego 3 listopada 1771. Po upadku konfederacji w 1772, zaocznie skazany na śmierć za próbę królobójstwa, musiał emigrować.
W latach 1777-1779 walczył w szeregach armii Jerzego Waszyngtona w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych, będąc w randze generała brygady Armii Kontynentalnej. W 1778 utworzył legion kawalerii, na którego czele odniósł zwycięstwo nad Anglikami w bitwie pod Charleston (10 maja 1779). Zmarł 11 października 1779 w wyniku ran odniesionych w czasie oblężenia Savannah.

Michał Komorowski (1875-1950) - hrabia, jego ród wywodził się z Komorowa - miasteczka z Ziemi Bełdzkiej (od 1951r. właczone do Ukrainy). Był on wszechstronnie wykształconym ziemianinem (odbył studia filozoficzne i rolnicze m.in. w Szwajcarii). W Siedliskach k.Nakła stworzył wspaniałą posiadłość ziemiańską (piętrowy murowany pałac, otoczony rozległym parkiem). Na obrzeżach rozmieścił różnorodne zabudowania nowoczesnego folwarku wraz ze stadniną koni, suszarnią ziarna i gorzelnią. Hrabia Komorowski był utalentowanym organizatorem i twórcą wzorcowych instytucji, pozwalających na nowoczesną produkcję rolną (Rada Gorzelni Rolniczych, Zrzeszenie Właścicieli Lasów, Bank Zjednoczonych Ziem Polskich itp.). Powstała też w Siedliskach wyjątkowa stadnina koni wyścigowych, konkurująca z najlepszymi w kraju. Jej właściciel, będąc wytrawnym znawcą tych zwierząt, pasjonował się szczególnie wyścigami. Stąd został najpierw członkiem Towarzystwa Wyścigów Konnych, a następnie Towarzystwa Zachęty do Hodowli Koni w Polsce. To ostatnie wykupiło rozległy teren na Służewcu w Warszawie, a Michał Komorowski kierował budową w tym miejscu najnowocześniejszego wówczas toru wyścigowego w Europie. Po wojnie w 1945 r. został wyrzucony ze swej posiadłości. Władze PRL w 1946 roku powierzyły mu zarządzanie poniemieckim gospodarstwem w Białogardzie. Dzięki rolniczemu wykształceniu i zdolnościom organizacyjnym sprawił, że majątek szybko stał się najprężniej działającym w okolicy. Kiedy komuniści zaczęli zakładać PGR-y, Komorowskim odebrano ziemie w Białogardzie. Michał Komorowski zmarł w Częstochowie, marząc do końca życia o ratowaniu dorobku polskiej hodowli koni. Jego syn Leon Komorowski z rodziną przeprowadził się do Krakowa. Hrabia wykładał rolnictwo na wyższej uczelni, wciąż jednak rodzina była prześladowana przez władze PRL. Zgodę na wyjazd z Polski uzyskali dopiero w 1957 roku. Rodzina wyjechała do krewnych żony Sapiechów do Konga. Leon zarządzał tam plantacjami herbaty. Pięć lat później Sapiehowie stracili go na mocy ustawy dekolonizacyjnej. Tym razem wyjechali do Belgii. Córka Leona Komorowskiego i Zofii z książąt Sapiehów Matylda poślubiła w końcu 1999 r. następcę tronu belgijskiego księcia Filipa i urodziła mu już czworo dzieci. Po wstąpieniu jej męża na tron w 2013r. została królową Belgii. [na podstawie GCz.]

Jerzy Władysław Kołakowski (ur. 30.06.1907 w Częstochowie, zm. 19.11.1980) - inżynier, organizator i pierwszy rektor dwóch polskich politechnik. Był synem Bolesława Kołakowskiego i Marii z Reterskich. Uczęszczał do Gimnazjum Męskiego Towarzystwa Opieki Szkolnej (później Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza). W 1917 r. przeprowadził się z rodziną do Bełchatowa, gdzie jego ojciec dostał posadę dyrektora gimnazjum. W 1924 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim, następnie przeniósł się na Politechnikę Lwowską. W 1936 roku ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. Pracę w przemyśle maszynowym przerwał mu wybuch wojny. W latach 1933-34 służył w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie, a w czasie kampanii wrześniowej 1939 r. walczył w obronie Modlina. Od 1941 kierował miejską betonownią w Warszawie. Należał do ZWZ-AK. We wrześniu 1944 r. został aresztowany we Włochach pod Warszawą i wysłany do obozu w Oświęcimiu, a potem do obozu w Buchenwaldzie. Po zakończeniu wojny uzyskał w 1946 roku stopień doktora na Uniwersytecie w Getyndze. W 1955 r. został zatrudniony na stanowisku docenta, a stopień profesora uzyskał w 1965 roku. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się wokół problematyki maszyn i technologii przeróbki plastycznej metali. W 1949 roku minister oświaty powierzył mu organizację wyższej Szkoły Inżynierskiej w Częstochowie oraz - w tym samym roku powołał go na stanowisko rektora. Dzięki jego staraniom Uczelnia otrzymała znaczną część budynku po dawnych koszarach Zawady przy ul. Dąbrowskiego. Z jego inicjatywy powstały pierwsze nowe obiekty Politechniki: budynek Wydziału Budowy Maszyn z dwiema halami laboratoryjnymi, trzy domy studenckie, centralna kotłownia, laboratorium wraz z chłodnią kominową. Funkcję rektora profesor Kołakowski pełnił do 1959 roku. Był wykładowcą na Uniwersytecie w Bagdadzie. W 1965 r. organizował Wyższą Szkołę Inżynierską w Zielonej Górze. Prof. Kołakowski powołał również do życia częstochowski oddział Stowarzyszenia Inżynierów Techników Mechaników Polskich i Naczelną Organizację Techniczną w Częstochowie. Był dziekanem Wydziału Budowy Maszyn PCz. Prof. dr inż. Jerzy Kołakowski pełnił wiele funkcji w organizacjach i instytucjach naukowych. Był wielokrotnie odznaczany i wyróżniany prestiżowymi nagrodami. Zmarł 19 listopada 1980 roku, został pochowany na cmentarzu Kule w Częstochowie.


Z życiorysami wielu częstochowskich administratorów, działaczy społecznych i politycznych można zapoznać się w monografiach.
Literatura:
1. Laberschek Jacek: Częstochowa i jej okolice w średniowieczu. Societas Vistulana, Kraków 2006.
2. Sętowski Juliusz: Cmentarz Kule w Częstochowie. Przewodnik biograficzny. AJD, Częstochowa 2005.
3. Sętowski Juliusz: Cmentarz Ewangielicko-Augsburski w Częstochowie. Przewodnik biograficzny. Muzeum Częstochowskie, Częstochowa 2006.
4. Cmentarz Rakowski 1910-2010. Przewodnik biograficzny. Redaktorzy Roman Sitkowski i Juliusz Sętowski. Częstochowa 2010. 
5. Sętowski Juliusz: Cmentarz św. Rocha w Częstochowie. Przewodnik biograficzny. (w opracowaniu)
6. Żydzi Częstochowianie. Współistnienie- Holocaust-Pamięć. Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie, Częstochowa 2004.
7. Wikipedia - wolna encyklopedia.
Siwiński Andrzej: Ród Komorowskich z Siedlisk pod Szczekocinami. Gazeta Częstochowska



Bardzo krótka uliczka łącząca ulice Kopernika i Waszyngtona nosi nazwę Pasażu księcia Władysława Opolczyka.
W centrum Częstochowy od skrzyżowania ul. ks. J. Popiełuszki z ul. M. Kopernika, aż dworca kolejowego Stradom przebiega szeroka ulica K. Pułaskiego.
W centrum Częstochowy od skrzyżowania ul. Siedmiu Kamienic z ul. św. Barbary, aż do stawów Bałtyk i Adriatyk przebiega ulica ks. A. Kordeckiego.
Społeczny Komitet MTPiR wystąpił do władz Częstochowy o wprowadzenie nowej nazwy jednej z ulic imieniem rycerza Abla Biela.

Aniela Franciszka Wolberg (ur. 1907 w Częstochowie, zm. 1937 w Warszawie) pochodziła z zamożnej żydowskiej rodziny. Studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1924 nawiązała kontakty z grupą bułgarskich studentów, wśród nich z anarchistą Tazco Pietrowem. W 1926r. została działaczem Polskiej Federacji Anarchistycznej (AFP) . Redagowała podziemną anarchistyczną gazetę Proletariat. W 1926 wyjechała do Paryża,  aby kontynuować studia. Tu wspierała polską gazetę anarchistyczną Walka, redagowaną przez Isaaka Gurfinkiela (pseudonim Valevsky). Na Uniwersytecie w Montpellier uzyskała stopień mgr. w zakresie chemii. We Francji nawiązała kontakty z francuskimi i hiszpańskimi grupami anarchistycznymi. Po powrocie do Paryża, pracowała jako mechanik w fabryce samochodów. W 1932r. była deportowana z Francji do Polski z powodu swojej działalności anarchistycznej. Tu została sekretarzem AFP i w tym samym roku zredagowała podziemną gazetę anarchistyczną Walka Klas. Została zaaresztowana w 1934, ale zwolniono ją z braku dowodów. Jednakże ze zwiększaniem ucisku przeciwko ruchowi anarchistycznemu, została zobowiązana do przerwania aktywności. W 1936 wyjechała do Hiszpanii w celu wsparcia rewolucji. Zmarła w Warszawie na sutek komplikacji pooperacyjnych. (Autor strony zamieścił ten biogram, lecz zdecydowanie odrzuca wszelkie poglady anarchistyczne)

Władimir Dmitrewicz Poremskij (ur. 17.01.1909r. w Częstochowie, zm. 01.1997r. we Frankfurcie n. Menem) - syn wojskowego armii carskiej. W 1920r. wraz z rodzicami ewakuował się ze Sewastopola do Jugosławii. W latach 1921-27 uczyl się w gimnazjum rosyjskim w Belgradzie. Ukończył także jeden kurs Uniwersytetu Belgradzkiego. W 1928r. przeniósł sie do Paryża, gdzie w 1931 na Sorbonie otrzymał stopień naukowy. W 1932r. ukończył w Lille instytut chemiczny i uzyskał dyplom inżyniera chemika. W latach 1932-39 pracował w laboratorium badawczym identyfikacji sądowej Ministerstwa Sprawiedliwości w Paryżu. Następnie w latach 1939-41 pracował w Instytucie Chemii Stosowanej. Publikował prace z zakresu struktur molekularnych i analizy spektralnej w zeszytach Francuskiej Akademii Nauk.
Poremskij w drugiej połowie lat 20. kierował Związkiem Młodzieży Rosyjskiej jako oddziału w strukturze Narodowo-Pracowniczego Związku Rosyjskich Solidarystów (NTS). Jednym z jego podstawowych zadań była walka z przenikaniem radzieckiej agentury do kręgów emigracji rosyjskiej. Poremskij odgrywał kluczową rolę w zmaganiach z sowietyzujacymi młodocianymi emigrantami i w demaskowaniu tzw. "linii wewnętrznej" w Rosyjskim Związku Olgólnowojskowym". W tym czasie publikował artykuły ideologiczno-polityczne w czasopiśmie " Za Rosję".
W 1941r. Poremskij został zatrzymany w Paryżu przez gestapo i przewieziony do Berlina. Tam wykorzystywano go jako tłumacza i wykładowcę w obozie jenieckim w Wustrau. Było to miejsce, gdzie szkolono i dobierano pracowników administracji niemieckiej na okupowanych terytoriach. W tym czasie Podemskij przetłumaczył na język rosyjski i wydał książkę niemieckiego filozofa Waltera Schubarta "Europa i dusza wschodu". Jednak ze względu na nieuległość Podemskij był ponownie aresztowany przez gestapo w czerwcu 1944r. i umieszczony w więzieniu w Berlinie, a następnie w obozie koncentracyjnym w Sachsenhausen. W kwietniu 1945r. został uwolniony po interwencji kolaboranta gen. A.A. Własowa. Skierowano go do Hamburga z zadaniem nawiązywania współpracy "Ruchu Wyzwoleńczego" z aliantami zachodnimi. Jednakże Anglicy aresztowali go i umieścili w więzieniu, skąd wyszedł na wolność po ciężkiej chorobie w 1946r. W Menchegof pod Kassel w amerykańskiej strefie okupacyjnej odbudowywał związek emigracyjny. W 1947r. przeniósł się do Limburga nad rzeką Lahn, gdzie założył wydawnictwo "Posiew", by w 1952r. przenieść się do Frankfurtu nad Menem.
Podstawowym zadaniem Związku była walka z dyktaturą totalitarną w czasach pokojowych. W tym celu w Niemczech Podemskij agitował żołnierzy radzieckich. W latach 1948-49 opracował "molekularną teorię" rewolucji w warunkach ustroju totalitarnego. Na tej podstawie zbierał środki finansowe na utworzenie radiostacji "Wolna Rosja". W 1955r. został wybrany na stanowisko przewodniczącego NTS, które piastował aż do znacznego pogorszenia się jego stanu zdrowia w 1972r. Po 1956r. organizował aktywnie wspieranie wydawania i rozpowszechniania dzieł twórców radzieckich, zakazanych przez władze ZSRR. Ponadto organizował tłumaczenia na język rosyjski i wydawanie dzieł najbardziej znanych współczesnych zachodnich myślicieli (Poppera, Mamforda, Ercharta itd.). Wiele wysiłku włożył w uznanie osiągnięć i przyznanie Nagród Nobla dysydentom  A.I. Sołżencynowi i A. Sacharowowi.



 
       

Powered By CMSImple.dk - Design By WST